Door Joke van Alten

We hebben het allemaal over het belang van DoenDenkenDelen en kennisdelen, ook online, maar wie doet het nu werkelijk? En als je het niet doet, waarom doe je het dan niet? En als je het wel doet, op welke manier dan en wat is het effect? Of misschien zie je om je heen mooie voorbeelden van organisaties die online kennisdelen faciliteren.
Vanuit deze vragen ben ik de blogkermis gestart; het zijn vragen die mij in mijn werk bezighouden.

Fijn dat er meer mensen zijn die de vragen herkennen en die hun ervaringen en reflecties gedeeld hebben:

Joitske Hulsebosch

Russell Kerkhoven

Cora Verburg

Judith van Hooijdonk

Sibrenne Wagenaar

Machteld van der Veen

Mijn blog

Er zijn een aantal lijnen uit de blogs te trekken:

1.Online kennisdelen wordt door bijna alle deelnemers vertaald naar het schrijven van blogs, het versturen van tweets (miniblogs) en nieuwsbrieven

Bij het kennisdelen door te bloggen spelen vraagstukken als: voor wie blog je, hoe blog je, waarover blog je, wat stimuleert het bloggen? Russell noemt hierbij het belang van discipline om regelmatig te schrijven, maar ook de kant van de innerlijke criticus “is mijn blog wel voldoende doordacht en onderbouwd?” Een hobbel die door meer deelnemende bloggers wel herkend wordt. Joitske heeft het schrijven van blogs al tot een eigen routine gemaakt en deelt en schrijft graag. Sibrenne geeft aan dat het bloggen helpt bij het ordenen van gedachten, te reflecteren en gericht naar informatie te zoeken om zo een mening te vormen. Wat stimuleert is als anderen reageren op de blogs.

Er zijn verschillende blogvormen: brieven (Judith), persoonlijke reflecties op eigen werk, blogs om nieuwe vraagstukken te onderzoeken. Ook het organiseren van of meedoen aan een blogkermis blijkt een inspirerende vorm.

 2. Kennisdelen, stellen van vragen in online communities, netwerken, binnen en buiten een organisatie.

Hier gaat het niet alleen over hoe wij onze kennis delen, maar vooral over hoe je online kennisdelen door collega professionals in online communities stimuleert. Russell, Cora en ik benoemen dat het niet eenvoudig is om een groep professionals met regelmaat hun kennis te laten delen. Het werk, de organisatie, of wat dan ook… er zijn altijd vele redenen die belemmeren. Online kennisdelen vraagt ook andere vaardigheden van professionals, in hoeverre zijn zij daar al goed op voorbereid?

De online component kan ook een belemmerende rol in spelen: in welke community en op welk platform word je actief? Hoeveel tijd vraagt dat? Ik noem zelf het belang van urgentie, of ambitie zoals Judith het noemt: als je zelf iets wilt bereiken of een vraag hebt, dan is het makkelijker om een netwerk/community te zoeken van collega’s met vergelijkbare vragen. Zonder die urgentie zal het kennisdelen en elkaar online opzoeken onderaan de prioriteitenlijst staan.

En wil je dat professionals in een organisatie online kennisdelen vraagt het facilitering vanuit de organisatie: systemen (technisch en HRbeleid) en cultuur.

De deelnemers aan deze blogkermis geven aan dat deze vorm leidt tot een (tijdelijke) mini community: je haakt aan op een vraag die jij interessant vindt, schrijft een blog en je reflecteert op elkaars blog. Voor mij is het maken van een soort samenvatting weer een extra bonus J. Een werkvorm die wellicht binnen organisaties te gebruiken is.

3. De kritische kanttekeningen rond online kennisdelen.

Cora en Machteld plaatsen kritische kanttekeningen tegen het online aspect: privacy en welke data van jou worden verzameld. Zij noemen ook het belang van de ontmoeting en het gesprek aan de stamtafel. Dat wordt door veel collega professionals wel herkend denk ik zo.

Al schrijvend bedenk ik me dat voor veel professionals en organisaties misschien nog niet duidelijk genoeg is waarom online kennisdelen steeds belangrijker is in een wereld waar het werk steeds complexer wordt, door oa inzet van geavanceerde technologie. En leertrajecten en leerboeken niet meer (alleen) de antwoorden op werkvragen kunnen geven. Wordt delen als nieuwe vorm van leren gezien en ervaren?!